اين امام بزرگوارى كه اينك از دنياى آنان رخت بر مىبندد در حالى كه هنوز از عمر مباركش 28 سال نگذشته ، با انواع محنتها دست و پنجه نرم كرد ، از عهد متوكّل ستمكار و فرو مايه كه دشمنى عليه اهل بيت رسالت را سر لوحهء كار خويش قرار داد و مزار ابى عبد اللَّه الحسين عليه السلام را ويران كرد تا دوران مستعين كه به خاطر كينه ورزيدن به خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله آن حضرت را نزد يكى از سر سخت ترين مردانش زندانى كرد . ( اين مرد اوتاش نام داشت كه بعداً پس از ديدن پاره‌اى از كرامتهاى امام ، به امامت آن حضرت ايمان آورد ) . همين خليفه ، در دوران خويش نزديك بود امام را بكشد امّا خداوند او را فرصت نداد و وى از خلافت بر كنار شد . همچنين معتز در روزگار خويش مىكوشيد امام را دربند كند ليكن آن حضرت به درگاه خداوند تضرّع كرد تا انكه معتز نيز از دنيا رفت . حتّى در روزگار مهتدى امام از آزار وى در امان نبود ، او مىكوشيد امام را در تنگنا قرار دهد تا آنجا كه زندانىاش كرد و قصد كشتنش را نمود . ليكن امام به يكى از اصحابش به نام ابو هاشم اطلاع داد كه : « ابو هاشم ! اين ستمگر ، قصد كرده مرا امشب بكشد ، امّا خداوند عمر او را كوتاه گرداند . مرا فرزندى نيست و خداوند به زودى مرا فرزندى عطا خواهد فرمود » . « 1 » بالاخره آنكه آن حضرت در دورهء معتمد همواره تحت آزار و اذيت قرار داشت تا آنكه به دست وى به زندان افتاد .

--> ( 1 ) - حياة الامام العسكرى ، ص 254 ، به نقل از مهج الدعوات ، ص 274 .